जेव्हा जेव्हा आम्ही समुद्राबद्दल बोलतो, तेव्हा एक वाक्य मनात येतं - "वसंत ऋतूतील फुलांनी बहरलेल्या समुद्राला सामोरे जा". प्रत्येक वेळी जेव्हा मी समुद्रकिनारी जाते, तेव्हा हे वाक्य माझ्या मनात घुमते. अखेरीस, मला पूर्णपणे समजले आहे की मला समुद्र इतका का आवडतो. समुद्र एखाद्या मुलीसारखा लाजाळू, सिंहासारखा धाडसी, गवताळ प्रदेशासारखा विशाल आणि आरशासारखा स्वच्छ आहे. तो नेहमीच रहस्यमय, जादुई आणि आकर्षक असतो.
समुद्रासमोर, तो किती लहान वाटतो. त्यामुळे प्रत्येक वेळी जेव्हा मी समुद्रकिनारी जातो, तेव्हा मी माझ्या वाईट मनस्थितीचा किंवा दुःखाचा कधीच विचार करत नाही. मला वाटते की मी हवा आणि समुद्राचाच एक भाग आहे. मी नेहमी स्वतःला मोकळे करून समुद्रकिनारी वेळेचा आनंद घेऊ शकतो.
चीनच्या दक्षिणेत राहणाऱ्या लोकांसाठी समुद्र पाहणे ही काही आश्चर्याची गोष्ट नाही. आम्हाला भरती आणि ओहोटी कधी असते हे सुद्धा माहीत असते. जेव्हा भरती येते, तेव्हा समुद्र खालच्या तळापर्यंत बुडतो आणि वाळूचा किनारा दिसत नाही. समुद्राच्या लाटा समुद्रभिंतीवर आणि खडकांवर आदळण्याचा आवाज, तसेच चेहऱ्यावरून येणारी ताजी सागरी झुळूक, लोकांना लगेच शांत करते. इअरफोन लावून समुद्राजवळ धावणे खूप आनंददायक असते. चिनी चांद्र कॅलेंडरनुसार महिन्याच्या शेवटी आणि महिन्याच्या सुरुवातीला ३ ते ५ दिवस ओहोटी असते. तेव्हा खूप उत्साहाचे वातावरण असते. लोकांचे गट, तरुण, वृद्ध आणि अगदी लहान बाळेसुद्धा समुद्रकिनाऱ्यावर येतात, खेळतात, फिरतात, पतंग उडवतात आणि शिंपले पकडतात इत्यादी.
या वर्षीची लक्षवेधी गोष्ट म्हणजे ओहोटीच्या वेळी समुद्रात शिंपले पकडणे. तो ४ सप्टेंबर २०२१ चा, एक सूर्यप्रकाशित दिवस होता. मी माझ्या भाच्याला सोबत घेऊन, फावडी आणि बादल्या घेऊन, डोक्यावर टोप्या घालून माझी इलेक्ट्रिक बाईक, 'बौमा' चालवत होतो. आम्ही मोठ्या उत्साहात समुद्रकिनारी गेलो. जेव्हा आम्ही तिथे पोहोचलो, तेव्हा माझ्या भाच्याने मला विचारले, "इतकं गरम आहे, एवढे लोक इतक्या लवकर का आले आहेत?". हो, आम्ही तिथे पोहोचणारे पहिले नव्हतो. तिथे खूप लोक होते. काही जण समुद्रकिनाऱ्यावर चालत होते. काही जण समुद्राच्या भिंतीवर बसले होते. काही जण खड्डे खणत होते. ते एक खूपच वेगळे आणि जिवंत दृश्य होते. खड्डे खणणाऱ्या लोकांनी फावडी आणि बादल्या घेऊन समुद्रकिनाऱ्याचा एक छोटा चौकोनी भाग व्यापला होता आणि ते अधूनमधून एकमेकांशी हस्तांदोलन करत होते. मी आणि माझा भाचा, आम्ही आमचे बूट काढले, समुद्रकिनाऱ्याकडे धावत गेलो आणि समुद्रकिनाऱ्यावरील खिशातील रुमाल उचलले. आम्ही खणून शिंपले पकडण्याचा प्रयत्न केला. पण सुरुवातीला, आम्हाला काही कवच आणि ऑन्कोमेलानिया व्यतिरिक्त काहीही सापडले नाही. आमच्या लक्षात आले की आमच्या बाजूच्या लोकांनी बरेच शिंपले पकडले होते, जरी त्यातले काही लहान तर काही मोठे होते. आम्हाला अस्वस्थ आणि चिंताग्रस्त वाटले. म्हणून आम्ही पटकन जागा बदलली. ओहोटीमुळे, आम्ही समुद्राच्या भिंतीपासून खूप दूर जाऊ शकलो. इतकेच नाही तर, आम्ही जी'मेई पुलाच्या मधोमध पायाखालीही चालू शकलो. आम्ही पुलाच्या एका खांबाजवळ थांबायचे ठरवले. आम्ही प्रयत्न केला आणि यशस्वी झालो. ज्या ठिकाणी मऊ वाळू आणि थोडे पाणी होते, तिथे जास्त शिंपले होते. जेव्हा आम्हाला चांगली जागा सापडली आणि आम्ही अधिकाधिक शिंपले पकडले, तेव्हा माझा भाचा खूप उत्साही झाला. शिंपले जिवंत राहतील याची खात्री करण्यासाठी आम्ही बादलीत थोडे समुद्राचे पाणी टाकले. काही मिनिटांतच, आम्हाला दिसले की शिंपल्यांनी आम्हाला 'हॅलो' म्हटले आणि आमच्याकडे पाहून हसले. त्यांनी त्यांच्या कवचातून डोके बाहेर काढून बाहेरची हवा श्वासात घेतली. जेव्हा बादल्यांना धक्का बसला, तेव्हा ते लाजून पुन्हा त्यांच्या कवचात लपले.
दोन तासांच्या हवाई प्रवासानंतर संध्याकाळ होत होती. समुद्राची पातळीही वाढली होती. भरतीची वेळ होती. आम्ही आमचं सामान बांधून घरी जायला तयार झालो. थोड्याशा पाण्याने भरलेल्या वाळूच्या किनाऱ्यावर अनवाणी पाऊल ठेवताना खूप छान वाटत होतं. तो स्पर्श पायाच्या बोटांपासून शरीरापर्यंत आणि मनापर्यंत पोहोचत होता, जणू काही समुद्रातच विहार करत असल्यासारखं मला खूप शांत आणि निवांत वाटत होतं. घराच्या वाटेवर चालताना चेहऱ्यावर वारा लागत होता. माझा भाचा इतका उत्साही झाला होता की तो ओरडून म्हणाला, “आज मी खूप आनंदी आहे”.
समुद्र नेहमीच इतका गूढ आणि जादुई असतो की तो त्याच्या सान्निध्यात चालणाऱ्या प्रत्येकाला बरे करतो आणि मिठी मारतो. मला समुद्राजवळचे जीवन खूप आवडते आणि मी त्याचा आनंद घेते.
पोस्ट करण्याची वेळ: ०७-डिसेंबर-२०२१
