ती वचने, त्या गोष्टी

'गीतसंग्रह' हा माझ्या देशातील पहिला काव्यसंग्रह आहे.

पश्चिम झोऊ राजवंशापासून ते वसंत-शरद काळाच्या मध्यापर्यंतच्या काव्यनिर्मितीचे प्रतिनिधित्व करणारा हा ग्रंथ आहे, ज्यात प्रेमाच्या वर्णनाचा मोठा वाटा आहे. 'गीतसंग्रहा'तील प्रेम कविता उबदार आणि रोमँटिक, शुद्ध आणि नैसर्गिक असून, त्या हृदय आणि हृदयातील आदान-प्रदान आणि प्रेम व प्रेमातील संघर्ष दर्शवतात. जरी नंतरच्या पिढ्यांमधील अनेक प्रेम कविता साहित्यिक मूल्याच्या बाबतीत 'गीतसंग्रहा'पेक्षा खूपच कमी दर्जाच्या असल्या तरी, त्यांना 'गीतसंग्रहा'चा वारसा आणि विकास मानले जाऊ शकते.

तथाकथित यिरेन, ज्यांची फक्त एकच बाजू असते, त्या माणसाला भोळेपणाने वाटले की ते शंभर वर्षांपूर्वी प्रेमात पडले होते आणि ती बाजू शंभर वर्षांच्या पुनर्जन्मानंतरच पुन्हा भेटेल. त्यामुळे, जरी समोर 'आकाश हिरवेगार, दवबिंदू गोठलेले आणि रस्ता लांबच लांब' असला तरी, सर्व काही पार पडेल या आशेने तुम्ही प्रवाहाच्या विरुद्ध दिशेने जाता, पण तुम्ही पाण्याच्या मधोमध असता, जणू काही तुमच्यापासून दूर जाणेच तुमच्या नशिबात लिहिलेले असते.

जगाला फक्त एवढंच माहीत आहे की, 'सुंदर स्त्री म्हणजे सज्जन पुरुष'. मात्र, तो

हे माहित नव्हते की कवितेतील तो पुरुष त्या स्त्रीला भेटण्यासाठी रोज वेणुवनात जात असे, पूर्वेकडील सूर्योदयापासून ते सूर्यास्ताच्या वेळी पृथ्वीला मागे खेचेपर्यंत आणि अखेरीस जुजिउगुआंगुआन खिंडीचा प्रतिध्वनी ऐकू येईपर्यंत वाट पाहत असे. दिवसेंदिवस, मी निराशेने उसासे टाकत राहिलो आणि पुढच्या दिवसाची आशा करत राहिलो.

पुरुष आणि स्त्रियांना हे जाणून घ्यायचे नसते की ते एकत्र कसे आले, त्यांना फक्त एवढेच माहीत असते की एकत्र घालवलेला वेळ हा एकमेकांच्या आयुष्यातील सर्वोत्तम काळ असतो. पुरुषांना त्या सुंदर क्षणात रमून राहायचे असते, तर स्त्रियांना वेळ म्हणजे एक दरी वाटते. म्हणूनच असा एक सुस्कारा ऐकू येतो की, "आपल्या जोडीदारासोबत मद्यपान करून म्हातारे होणे उचित आहे; पियानो आणि सेरेना राजघराण्यात आहेत, सर्व काही सुंदर आहे".

मृत्यू आणि जीवन एकमेकांशी जोडलेले आहेत, आणि तुम्ही तुमच्या मृत्यूमुळे आनंदी असाल.

"जोडीदारा, तुझा हात धर, आणि तुझ्या जोडीदारासोबत म्हातारपण येवो." ही प्रेम कविता नाही, तर सैनिकांनी युद्धावर जाण्यापूर्वी घेतलेली शपथ आहे. पण हजारो वर्षांपासून चालत आलेल्या अढळ प्रेमाचा तो समानार्थी शब्द बनला आहे. पण किती लोकांना हे समजू शकते की शपथ म्हणजे वाऱ्यात दिलेलं एक वचन असतं. वारा एखाद्या डँडेलियन फुलासारखा दूरवर वाहत जातो आणि कोणीही त्याचा आग्रह धरत नाही. 'गीतसंग्रहा'तील कथा २,००० वर्षांहून अधिक काळापासून वेगळ्या झाल्या आहेत, आणि या २,००० वर्षांहून अधिक काळाने लू यू आणि तांग वान यांचे हे दुःख मागे सोडले आहे की, "पर्वतीय युती असली तरी, जरीच्या पुस्तकाला आधार देणे कठीण आहे"; लियांग शानबो आणि झू यिंगताई यांची ही खंत की, "दोघेही फुलपाखरे बनून नाचतात, आणि प्रेम आणि प्रेम हृदयहीन नसते"; नालान रोंगरुओ आणि लू यांचे "आयुष्यभरासाठी एक जोडपे, एकमेकांवर प्रेम करा पण ती एक आंधळी भेट नाही". ही ओसाड भूमी आपल्यापासून अधिकाधिक दूर जात आहे. त्या दिवशी, आमची भेट शानदारपणे झाली, आमचं स्थित्यंतरही शानदारपणे झालं आणि आम्ही एकमेकांना सुंदरपणेच विसरलो; आता जगाच्या टोकांबद्दल बोलण्याची सवय राहिलेली नाही, आम्ही केवळ एका टप्प्याची सुरुवात आणि एका टप्प्याचा शेवट आहोत.

कविता, उदास आणि सुंदर शब्दांतून, लेखकाला काय म्हणायचे आहे याचे वर्णन करते.

पाहिले आहे, ऐकले आहे किंवा प्रत्यक्ष अनुभवले आहे. याचा परिणाम असा होतो की कविता सुंदर आणि उदास असते, पण दुःख किंवा आनंद यांपैकी कशातच नव्हे, तर केवळ माणसेच तिच्यात बुडून जातात.