तुला पहिल्यांदा पाहिल्याची आठवण येते, ती तीन वर्षांपूर्वीची एक रात्र होती. तू पहारा देत उभा होतास आणि मी काही फळे घेतली होती.
आणि तुला भेटून खाऊ आला. जेव्हा आपण पहिल्यांदा इंटरनेटवर भेटलो, तेव्हा काही मतभेद होते. मोकळेपणाने बोल. तू तसा दिसतोस.
प्रत्यक्षात मी अधिक अंतर्मुख आहे, पण त्यामुळे मला खूप जमिनीवर पाय ठेवल्यासारखे वाटले. तुम्ही सेवा करण्यासाठी सैन्यात भरती झालात.
वयाच्या १७ व्या वर्षी देशात दाखल झाले आणि अग्निशमन दलातील एक उत्तम कारकीर्द निवडली. या वर्षी या महान कार्यात सहभागी होण्याचे ७ वे वर्ष आहे.
अग्निशमन दलातील कारकीर्द. तू मला काय म्हणाला होतास ते आठव: जेव्हा तू सैन्यात भरती झालास, तेव्हा तू तुझ्या वडिलांना एक पत्र लिहिलं होतंस, आणि त्यात असं लिहिलं होतं:
मी आज आग विझवायला सुरुवात केली आणि खरा अग्निशामक बनलो. मी इथे आहे. तुमचे आयुष्य सुखकर असो, आई-बाबा, कसे आहात?
तू काय करतोयस? तुला माझी खूप आठवण येते का? मला तुझी खूप आठवण येते. तू जेवायला तयार असायलाच हवं, बचत करू नकोस, मी पैसे कमवीन.
"तुमच्यासाठी.” सतरा वर्षांच्या तुम्ही हे शब्द उच्चारले होते, तुमचे स्वप्न एक पात्र अग्निशामक बनण्याचे आहे, आणि आता, तुम्ही नेतृत्व करता
स्क्वॉड्रनमध्ये दररोज प्रशिक्षण घेत असताना, तुम्ही काही यशही मिळवले आहे.
पुढे, मला आपली कथा सांगण्यासाठी वेळेचा एक दुवा म्हणून वापर करायचा आहे.
आपल्या एकत्र असण्याच्या पहिल्या वर्षी, जेव्हा मी तिसऱ्या वर्षात होते, तेव्हा मी खूप लहान होते, आणि तू मला सारखं सांगत होतास की मी नाही...
मी तुला वचन देतो कारण तू माझी आदर्श व्यक्ती नव्हतीस. पुढचे दीड महिने तू माझ्याशी चॅट करशील.
दररोज, आणि तू माझ्याशी तुझ्या रोजच्या प्रशिक्षणाबद्दल, जेवणाबद्दल, जीवनाबद्दल आणि शिस्तीबद्दल बोलशील. मला आठवतं जेव्हा मी पहिल्यांदा
सुरुवात झाली, माझ्या बोलण्यामुळे तुझे डोळे अनेकदा भरून यायचे. तू म्हणालास की हे तुला कोणीही कधीच सांगितले नव्हते.
कारण तू कधीच नात्यात नव्हतीस. अर्थात, आम्ही रोज भांडतो सुद्धा, माझा स्वभाव खूप तापट आहे, मी अनेकदा
अत्यंत निर्दयी शब्दांनी तुला निघून जायला सांगतो, आणि तुझ्याशी संबंध तोडण्याचा प्रस्ताव ठेवतो. पण तू कधीच विचार केला नाहीस की...
प्रत्येक वेळी हार मानत होतो, पण तुम्ही मला खूप समजून घेतले.
आमचं एकत्र असलेलं दुसरं वर्ष, पण जेव्हा मी शेवटच्या वर्षात होतो, तेव्हा मला रोजगाराच्या समस्येला सामोरे जावे लागणार होते, आणि
त्याच वेळी, मला या समस्येचाही सामना करावा लागला की, बऱ्याच लोकांना वाटते की पदवीदान समारंभाचा काळ हा दुभंगण्याचा काळ असतो.
तुम्हाला कसं वाटतंय हे मला माहीत नाही, कदाचित तुम्हाला कधीच जायचं नव्हतं, त्यामुळे माझ्या मनात तसा विचार आला नाही. मी तुमच्या जवळ काम करायचं निवडलं.
घरी, पण त्या निर्णयामुळे माझं आयुष्य जवळजवळ उद्ध्वस्त झालं होतं. तुमच्या कुटुंबातील प्रत्येकाची स्वतःची 'खास वैशिष्ट्ये' आहेत आणि हो, मला आवडत नाही.
त्यांच्यामुळे माझ्या आयुष्यावरही मर्यादा आल्या. या काळात आमची वारंवार भांडणं होऊ लागली, आणि तुम्हाला वाटतं की तुमचं कुटुंब तुमच्या पाठीशी नाही.
चूक माझीच आहे. तू माझी निवड चुकीची आहे हे मला जाणवून देण्यासाठी सर्वतोपरी प्रयत्न करतोस.
आमचं एकत्र तिसरं वर्ष, आणि त्यानंतरचा काळही सततच्या कामांमुळे आणि भांडणांमुळेच होता. ते तुझ्यामुळे आहे.
आई-वडिलांच्या सांगण्यावरून, मी दृढनिश्चयाने फुझोऊ सोडले आणि झियामेनला येण्याचा निर्णय घेतला.
या तीन वर्षांमध्ये काही चांगल्या गोष्टीही आहेत. आधी चांगल्या गोष्टींबद्दल बोलूया: तुमच्याकडे एक महिन्याचा
वर्षातून एकदा सुट्टीत, तू मला बाहेर जेवायला घेऊन जाशील, शॉपिंगला जाशील, आणि झियामेनला जायची वेळ ठरवशील.
गुलांग्यू. तीन वर्षांत आपल्याकडे खूप सारे फोटो जमा झाले आहेत. जेव्हा मी कामात व्यस्त असेन, तेव्हा तू माझ्या आई-वडिलांसोबत पिंगतानला येशील.
समुद्र बघायला, स्वादिष्ट जेवण खायला आणि दुधाचा चहा प्यायला. मला दुरियन आवडतो, तू माझ्यासाठी तो विकत घेशील, फक्त हेच नाही, तर अजून बरंच काही.
तुला जे हवं ते. तू म्हणाला होतास की तू मला कोणाचाही हेवा करू देणार नाहीस, पण तू तसं केलंस नाहीस, तरीही मला इतरांचा हेवा वाटतो: मला इतरांचा हेवा वाटतो.
मुलींनो, मी माझ्या बॉयफ्रेंडसोबत जेवू शकते, मी माझ्या बॉयफ्रेंडसोबत शॉपिंगला जाऊ शकते, मी माझ्या बॉयफ्रेंडसोबत सहलीलाही जाऊ शकते.
खूप नुकसानं झाली आहेत, पण तू नेहमी म्हणतेस: मी आधी एक चिनी मुलगा आहे, आणि शेवटी तुझा प्रियकर. तुझ्याकडे एक
तुमच्या खांद्यावर मोठी जबाबदारी आहे आणि सर्वांसाठी आपले घर अर्पण करा.
हे माझे तुम्हाला लिहिलेले पत्र आहे:
प्रिये, तुझ्यासाठी: उन्हाळ्याचा वारा उदासवाणा आहे. एक पानी बाभूळ, एक पान ओढत.
वेळ पटकन निघून जातो.
तुला भेटून तीन वर्षे झाली आहेत. विचार कर.
भूतकाळातील दृश्ये अगदी स्पष्टपणे आठवतात.
जरी आपण वेगळे झालो असलो तरी,
हजारो मैल दूर
पण सुदैवाने त्यांनी हार मानली नाही. भेटल्याबद्दल धन्यवाद.
या प्रवासात तुम्ही सोबत असल्याबद्दल धन्यवाद.
पहिली भेट, पहारेकऱ्याच्या दाराशी,
त्या दिवशी आकाश निरभ्र होते.
मी गर्दीत तुला शोधत आहे.
पण जेव्हा मी तुझा हात धरतो... आजपर्यंत
शाळा सुरू झाल्यावर,
तुम्ही क्वानझोऊमध्ये आहात, मी फुझोऊमध्ये आहे.
तुला मला भेटायचे आहे,
पण रजा मागणे हे एक 'कठीण काम' आहे.
परिस्थितीची माहिती देण्यासाठी टीम लीडरला रजेचा स्लिप दाखवताना,
संघटित आणि स्पष्ट असणे आवश्यक आहे, पण त्याचबरोबर मनाच्या तळाशी असलेला उत्साहही दाबून ठेवावा लागतो.
जेव्हा बाहेर जाण्याच्या जागा पूर्ण भरतील, तेव्हा मी आज युद्धसज्जतेसाठी कर्तव्यावर असेन...
कामातून सुट्टी घेणे “अवघड” होऊ शकते.
बैठकांचे रूपांतर केवळ 'फोनच्या खिचडीत'च होऊ शकते.
तू आहेस का? या आठवड्याच्या शेवटी काय करत आहेस?
शारीरिक तंदुरुस्ती चाचणीनंतर, मी पाच किलोमीटर धावण्यासाठी तयार असेन.
परत यायला किती वेळ लागेल?... हं? ती व्यक्ती कुठे आहे?
अनेकदा मी प्रशिक्षण घेत असतो आणि तुम्ही वाट पाहत असता.
तुमचं म्हणणं ठीक आहे.
त्या शब्दांमधली असहायता मला समजते.
तुम्ही हसून म्हणता:
असे म्हटले जाते की सैनिकांना राज्याच्या स्वाधीन केले जाते.
मी खेड्यातून बॉयफ्रेंड मिळवू शकत नाही.
मी सगळीकडे तुमच्यासोबत येऊ शकत नाही.
मी माझे विचार फक्त चंद्राला पाठवू शकतो.
काही काळापूर्वी हजारो मैलांचे अंतर असूनही आपण एकत्र राहू शकलो असतो.
मी काही क्षुल्लक गोष्टींमुळे निराश झालो आहे.
तुला कळल्यावर तू मला दूरवरून भेटायला येशील.
मला मातीच्या भांड्यांच्या दुकानात घेऊन चला.
असे म्हटले जाते की मातीकामामुळे शारीरिक सुदृढता आणि मानसिक उन्नती साधता येते.
हातात माती धरून ते शक्य करा.
मी अचानक मातीच्या भांड्यांच्या प्रेमात पडलो.
स्थिर, सरळ, हे तुम्ही मला शिकवलेल्या हालचालींचे मूळ तत्त्वच असले पाहिजे.
तुम्ही म्हणता: "बोल्डरिंग म्हणजे मन आणि शक्तीवर नियंत्रण."
या प्रक्रियेसाठी शांतता आणि संयम आवश्यक आहे.
फार घाई करू नका.
मी पाहिले की भट्टीतून बाहेर काढल्यावर फुलदाणी कठीण, टणक आणि त्रिमितीय झाली होती.
माझ्या चेहऱ्यावर आतापर्यंतचं सर्वात आनंदी हास्य आहे.
एकमेकांना भेटणं कठीण आहे, आणि ताटातूट होणंही कठीण आहे.
वेळ किती लवकर निघून जातो, आता वेगळे होण्याची वेळ आली आहे.
इतरांना भेटायला काही दिवस लागतात.
आणि आपण काही वर्षांनी भेटू,
तुमच्या चिकाटीबद्दल धन्यवाद.
तुमच्या अगदी लहान भावनासुद्धा,
दूर असूनही, तुझ्यामुळे मला खूप आनंद होतो.
पण काही विचार तुम्हाला सांगायचे आहेत.
तुझ्या डोळ्यांची प्रत्येक उघडझाप माझ्या हृदयाची धडधड वाढवते.
तुम्ही चालत असलेला प्रत्येक रस्ता फुलांनी भरलेला असतो.
कृपया मला तुझा हात धरू दे, खूप वेळासाठी.
हे तुमचे उत्तर आहे:
मध:
तुम्ही झोपले आहात का?
खिडकीबाहेर उन्हाळ्याचा पाऊस.
मी तळमळत राहतो, पण मला कधी झोप लागत नाही, कोणाचे देणी लागत नाहीत किंवा काळजीही वाटत नाही.
का माहित नाही, पण मला अचानक तुझी आठवण येत आहे.
खरं सांगायचं तर, मला तुम्हाला खूप काही सांगायचं आहे.
मी एल्म वृक्षाचा एक ओंडका आहे, पण मी एक शब्दही बोलू शकत नाही, चंद्र पूर्ण आहे आणि चंद्र गायब आहे.
जणू कालच निरोप घेतल्यासारखा.
आपण कधी भेटणार?
पुढच्या वेळी किती?
सोपे आश्वासन सहजपणे पूर्ण करता येत नाही.
फक्त मी अग्निशामक आहे म्हणून.
फायर ब्लूने मला एक मोहीम दिली.
लोकांनी मला उदरनिर्वाह दिला.
सर्वांसमोर, मी केवळ जबाबदारी आणि कर्तव्यच निवडू शकतो.
माझं तुझ्यावर प्रेम आहे!
पोस्ट करण्याची वेळ: जुलै-११-२०२२
